4
Gigantyczne kałamarnice mogą osiągać długość nawet 18 metrów i ważyć pół tony. Dzięki temu uznawane są za największe głowonogi.
Wielkość gigantycznych kałamarnic: wszystkie informacje
Gigantyczne kałamarnice są największymi znanymi mięczakami i w łacinie nazywane są Architeuthis dux.
- Przypuszcza się, że zwierzęta te mogą osiągać długość do 18 metrów . Nie wiadomo jednak dokładnie, jak duże są te giganty, ponieważ kałamarnice olbrzymie są niezwykle trudne do znalezienia. Ponadto problemem przy pomiarach jest ekstremalna rozciągliwość ramion.
- W przeciwieństwie do ośmiornicy, kałamarnica olbrzymia posiada oprócz ośmiu ramion wyposażonych w przyssawki jeszcze dwa dodatkowe macki, które służą jako przedłużone macki łapowe i są wyposażone w haczyki. Same macki giganta osiągają długość nawet dziewięciu metrów.
- Największymi organami zwierzęcia są oczy, które mają rozmiar zbliżony do piłki do koszykówki. Te gigantyczne oczy są im potrzebne do wyszukiwania ofiar w ciemnościach głębokiego morza oraz do ochrony przed wrogami.
- Dzięki swoim imponującym rozmiarom kałamarnica olbrzymia może również wywierać ogromną siłę. Jej ofiary są bez problemu utrzymywane przez przyssawki o średnicy do dziesięciu centymetrów. Istnieją nawet doniesienia o bliznach i odciskach na skórze kaszalotów, spowodowanych przez przyssawki kałamarnic olbrzymich.
- Jednak nie tylko niesamowita siła chroni kałamarnicę olbrzymią przed wrogami. Aby się zamaskować, głowonóg potrafi zmieniać kolor. Ponadto posiada zdolność nadmuchiwania skóry, aby wydawać się większym i odstraszać drapieżniki.
Gdzie żyją kałamarnice olbrzymie
Kałamarnice olbrzymie fascynują nie tylko ze względu na swoje rozmiary. Kałamarnice charakteryzują się zadziwiającą inteligencją, dzięki czemu potrafią nawet posługiwać się narzędziami. Bardzo wyraźne jest również ich zachowanie społeczne.
- Te kolosalne kałamarnice występują w wodach wokół Norwegii, Wielkiej Brytanii i Nowej Fundlandii. Ponadto występują u wybrzeży Australii, Nowej Zelandii, RPA i Japonii. Przypuszcza się, że zwierzęta te żyją na głębokości od 300 do 1000 metrów, gdzie nie dociera światło słoneczne ani nie ma roślinności.
- Chociaż gigantyczne kałamarnice robią przerażające wrażenie, są one nieszkodliwe dla ludzi. Po pierwsze, kałamarnice olbrzymie praktycznie nigdy nie zapuszczają się do wód przybrzeżnych, a po drugie, ludzie po prostu nie pasują do ich schematu łowieckiego.
- Niewiele wiadomo również o ich zachowaniach łowieckich. Kałamarnice olbrzymie żywią się przede wszystkim mniejszymi głowonogami. Podczas badań żołądka naukowcy znaleźli resztki mniejszych kałamarnic i ryb.
- Skamieniałości dowodzą, że te potężne kałamarnice istniały już ponad 500 milionów lat temu, co czyni je jednymi z najstarszych stworzeń na naszej planecie, żyjących jeszcze przed dinozaurami.
Gigantyczne kałamarnice: legendy, mity i opowieści
Opowieści i podania o gigantycznych głowonogach, które atakują i zatapiają statki, występują w wielu kulturach. Mit o gigantycznej kałamarnicy pojawia się nawet w literaturze i filmach. Jednak odkrycia naukowe dowiodły już, że gigantyczna kałamarnica naprawdę istnieje.
- Termin „gigantyczna ośmiornica” jest często błędnie używany jako synonim gigantycznej kałamarnicy. To pomylenie wywodzi się od szwedzkiego biskupa Olausa Magnusa, który w XVII wieku nazwał tego głowonoga „krakiem”.
- Już w swojej „Odysei” Homer opisuje, jak Odyseusz walczy ze Skyllą. Skylla to morski potwór o kobiecej górnej części ciała. Jej dolna część ciała tkwi w skale i posiada liczne macki, którymi łapie morskie stworzenia i marynarzy. Ten opis przypomina legendę o gigantycznej kałamarnicy.
- Liczni wielorybnicy i marynarze opowiadali o ogromnych kałamarnicach, które znaleziono w żołądkach kaszalotów. Około 1861 roku załoga francuskiego okrętu wojennego „Alecton” opowiadała o martwym gigantycznym kałamarnicy, która dryfowała na morzu w pobliżu Teneryfy. Zwierzę miało mieć dwanaście metrów długości.
- Brytyjski poeta Alfred Tennyson opublikował w 1830 roku wiersz „The Kraken”, który opowiada o gigantycznej głowonogiej.
- Gigantyczna kałamarnica pojawia się również w powieści Juliusza Verne’a „20 000 mil podmorskiej żeglugi”. Błędnie, odpowiedni rozdział w niemieckim wydaniu nosi tytuł „Atak krakena”, chociaż ilustracje powieści wyraźnie przedstawiają gigantyczną kałamarnicę z charakterystycznymi mackami, których krakeny nie posiadają.
- Motyw przerażającego głowonoga odgrywa również rolę w wielu filmach. Należą do nich na przykład seria „Piraci z Karaibów” oraz film „Octopus” (2000), ale także w filmie „Mała syrenka” zła morska czarownica przypomina krakena.
